ولی چون اصل جمله مینمایم

نه پنهان میکنم نیمیفزایم

بتو موجود خواهد بود دائم

که ازذاتی و ذات اندر تو قائم

بمن قائم شدی میباش قائم

که من هم با تو خواهم بود دائم

گهی در قربتم گه در بقایم

گهی در نعمتم گه در فنایم

دل و جان با تو پیوسته‌ست دائم

به ذات جان جان پیوسته قائم

توئی درد و توئی اکنون دوایم

ز بیش اندازه بنمائی جفایم

مباش ایمن که خواهی ماند دائم

تو در دست سُباعی و بهائم

چنان مستم که با خود مینمایم

که در هستی بکل عین بقایم

چنان کین و حسد با تست دائم

که غرّانی تو چون گرگ و بهائم

مرا جز کشتن تو نیست رایم

مگردان این زمان از جابجایم

مر زان شربتی ده تا شفایم

بود در آخر و بنما لقایم

جمال بی نشانت شد دوایم

از آن از دیدنش عین بقایم

بگرد خاک میگردی تو دائم

بتو پیداست خاک و گشته قائم

منت همراه اینجا رهنمایم

منت این پرده از رخ برگشایم

دوائی کو کنون و ره نمایم

در این پرده حقیقت در گشایم

فنا میخواهم و کل کن فنایم

تو جانا باز خر در این بلایم

دمادم وصل اینجا مینمایم

بهر تحقیقت اینجا میفزایم

کنون تسلیم راه مصطفایم

مر او را کمترین خاک پایم

منم دانای بیچون و چرایم

که درجانها تمامت رهنمایم

جدائی نیست من خورشید لایم

فنایم نیست بیشک کل بقایم