ولی در نور شرع مصطفایم

ترا اندر شریعت رهنمایم

کنون بر قدر سرّی میگشایم

ولی دیدار با تو مینمایم

جهان بر نام حق اِستاد قائم

نماند مکر شیطان نیز دائم

حضورم نزد جانان بود دائم

بذات خود بدم پیوسته قائم

درون جان اودردست دائم

نَفَخْتُ فیه او دیدست قائم

دل عشّاق را اندر نوایم

حقیقت سرّ ربانی نمایم

از او واصل شو و زو گوی دائم

که بود اوست اندر ذات قائم

بسی بنمودم و من بس نمایم

دمادم دید راز خود گشایم

بلا و رنج دنیا نیست دائم

ولیکن ذات حق بشناس قائم

ز شوق ما چنین گردانست دائم

ولیکن ذات مادر اوست قائم

تراملک است و مال و جاه دایم

که داری ذات هستی نور قائم

هر آنکو امر من نارد بجایم

مر او را بیشکی ذاتم نمایم

نمود ذات خود او را نمایم

که من با جملگی مر آشنایم

از این پس سوی صورت مینیایم

که رنج خود ز صورت مینمایم

یکی دیدست و سلطان گشت دایم

ز ذات کل شدست اینجای قائم

نمیدانم که اکنون در کجایم

ولی دانم که در عین لقایم

منم حق آمده تا خود نمایم

وجودِ جملگی اندر ربایم

ببر رنجی که تا گنجت نمایم

ترا از رنج خود مزدی فزایم

یقین گفته‌ست که ای جان من خدایم

نمود انبیا و اولیایم

چو جان دادم یکی شد در فنایم

نمود جسم و جان حق شد بقایم