جوانی خوش گلی رنگین کلاهی

نگاه او چو شیران بی پناهی

به مکتب علم میشی را بیاموخت

میسر نایدش برگ گیاهی

بباد صبحدم شبنم بنالید

که دارم از تو امید نگاهی

دلم افسرده شد از صحبت گل

چنان بگذر که ریزم بر گیاهی

درین گلشن ندارم آب و جاهی

نصیبم نی قبائی نی کلاهی

مرا گلچین بدموز چمن خواند

که دادم چشم نرگس را نگاهی

گشودم لب به عرضِ بی‌گناهی

نمودم از خطاها عذرخواهی

شنیدم تا شدی عارف کلاهی

گرفته حُسنت از مه تا به ماهی

چو رنجیدند یارانت کماهی

نبخشندت اگر صد عذر خواهی

بکن تعریف خود هر قدر خواهی

که مانند منی را خوابگاهی

که هر قدر از کسانچیزی بخواهی

ز قدر خویشتن قدری بکاهی

کشیدی بر در هر دل سپاهی

ز سوزی، ناله‌ای، اشکی و آهی

اگر هر لحظه سر جوید کلاهی

زند طبع زبون هر لحظه راهی

تو اندر کشور تن، پادشاهی

زوال دولت خود، چندخواهی

ترا فرسود گر روز سیاهی

مرا سوزاند عالم سوزِ آهی

فروغ آفتاب صبحگاهی

فرو شوید ز رخسارت سیاهی

بیا زین ره، بقصر پادشاهی

بخور در سفرهٔ ما، هر چه خواهی

شده هر گوشه‌اش نظاره گاهی

ز هر سنگیش، روئیده گیاهی

بر او خندید مرغ صبحگاهی

که تا کی رخ نهفتن در سیاهی

تو در هر جا که بنشینی، گیاهی

بهر راهی که روئی، خار راهی

درخشیدم چو نور اندر سیاهی

برفتم با نسیم صبحگاهی