به ربقه اوست از مه تابماهی

دهد بر هر که خواهد پادشاهی

اگر جنبد ز بادی پرکاهی

ز عبرت سوی او دارد نگاهی

نبرده تا کسی سویش پناهی

نه غوث است او بود قطبی و شاهی

بهر دوری بود قطبی و شاهی

بود هم ضد او ابلیس راهی

نیرزد جامه‌ات گر قدر کاهی

چه باک او را اگر پوشیده شاهی

بگرمابه روان شد صبحگاهی

لباسی دید از صاحب کلاهی

بهر دوریست وارث دین پناهی

رسد میراث شاهان هم بشاهی

نداری قسمت از تخت و کلاهی

بآن کو دارد این نبود گناهی

گر آید پیش فکرت گاهگاهی

که جمع مال را نبود گناهی

شنو از واردات ار مرد راهی

بدل آماده الطاف شاهی

مثل باشد سیاهی سیاهی

هم انسانیت انسان کماهی

بجز کشف اندر آنجا نیست راهی

براهین ظلمت است و کشف ماهی

وزآن پس‌ میر شمس‌الدین‌ چو ماهی‌

فروزان شد بگو بی ‌اشتباهی‌

که گر مظلوم بهر داد خواهی

شبی آهی کشد یا صبحگاهی

بلی (صامت) سر خاک سیاهی

بود به از هزاران تخت شاهی

به فرق پاک دستارش گواهی

دهد کز فقر جست او تاج شاهی

بدراعه مهست و درع ماهی

براز ابعاد و بیرون از تناهی

مشو ای غنچهٔ نورسته دلگیر

ازین بستان سرا دیگر چه خواهی

لب جو، بزم گل، مرغ چمن سیر

صبا ، شبنم ، نوای صبحگاهی

جهان کز خود ندارد دستگاهی

به کوی آرزو می جست راهی

ز آغوش عدم دزدیده بگريخت

گرفت اندر دل آدم پناهی

مسلمان آن فقیر کج کلاهی

رمید از سینه او سوز آهی

دلش نالد چرا نالد نداند

نگاهی یارسول الله نگاهی