همیشه بود چاپارش به راهی

عریضه داشت بر دربار شاهی

شنیدم عارفی در صبحگاهی

چو باد صبحدم می شد به راهی

به گوشش گفت کای کشتیء تباهی

رجز خوان مصاف بیگناهی

کلف فرسود ظلمت گشت ماهی

نهان شد یوسفی در تیره چاهی

سفید و سرخ و زرد و سبز و کاهی

کبود و تیره هر رنگی که خواهی

که ناگه خورد بر من از سپاهی

نگاه خیره چشم سیاهی

معلق می زدم خواهی نخواهی

در آن چه چون کبوترهای چاهی

به پای خود در افتادی به چاهی

که از شش در بدر شد نیست راهی

پی وصل تو ما را زور و زر نیست

نگاه حسرتی داریم و آهی

به مقصد پی برم کی رشحه چون نیست

به غیر از بخت گمره، خضر راهی

متاب از جوع رو گر مرد راهی

بجو از جوع هر فیضی که خواهی

که ای دانای هر رازی کماهی

بر این قوم از تو میخواهم گواهی

شب مهتاب و حوت و برج ماهی

جوانی و بت مژگان سیاهی

جدا از حاسدان دور از رقیبان

همین فایز به است از تاج شاهی

و زان پس میرشمس‌الدین چو ماهی

فروزان شد بگو بی‌اشتباهی

بود آن امتداد پادشاهی

ظهور حضرت باری کماهی

چه برنا اهل لطف پادشاهی

ندارد بهر او غیر از تباهی

شود روشن بنور قدس شاهی

باو بیند حقایق را کماهی

ز عارف گوش کن گر مرد راهی

بذات و وصف و فعل حق گواهی

بود در عزتش بر تاج شاهی

باو هم حاجت است آنجا کماهی

حفیظ اسمی است کاشیاءرا کماهی

نگهدارد ز آسیب و تباهی

بود عبدالصمد بی‌اشتباهی

خلایق را همه قصد و پناهی