کفن در بر حریر خلد گردانش

لحد کن مرغزاری بر تن و جانش

بود آن کو محمد بود جانش

محل نزع بوسیده دهانش

بهر دم مشتری تسبیح خوانش

ثنای او بود ورد زبانش

نه پروای زمین و آسمانش

نه فکر این جهان و آن جهانش

هر آنکو پاک باشد در عیانش

بلی پیدا نماید جان جانش

اگر بیشرع آید فرع دانش

بجز زندیق در این سر مخوانش

از اول اندر اینجا گه زبانش

برون آرند اینجا از دهانش

بحال کودکی در آستانش

به شبها خوانده‌ام ورد زبانش

که بود آنکه محمّد گفت جانش

بحال نزع بوسید اودهانش

بغایت در کمال علم و دانش

عجایب نامشان در آفرینش

برو او را ز سر تا پا بخوانش

که تا گردی تو نور آسمانش

هر آنکس را که حیدر شد زبانش

بخواند مظهر وداند بیانش

اگر تو ناکسی از ناکسانش

ز من بشنو همه شرح و بیانش

جمال دلستان و بوستانش

نماید همچو نقشی درجهانش

ندا آمد درون جسم و جانش

ورا بنمود کل راز نهانش

چنان مست لقا بد در عیانش

که بیرون بود از کون و مکانش

از آن فریاد میآید ز جانش

که بشنود از علی راز نهانش

سماع درد و زیر شوق جانش

همی زد در درون جان نهانش

که تا اینجا نمازی آنچنانش

کند روزی حقیقت جان جانش

طلبکار است و میجوید نهانش

که تا جائی مگر یابی نشانش