خدایا داد من بستان ز جانش

تهی کن زو سرای و خان و مانش

گسسته بند کستی بر میانش

چو شلوارش دریده بر دو رانش

گرفت آنگه کمندین گیسوانش

کشید آن اژدهای جان ستانش

دل از من رفت اگر یابم نشانش

دهم این خسته جان را مژدگانش

دبیر از جادوی چون دیدگانش

سخن چون دُر و شکر در دهانش

چو لختی هوش باز آمد به جانش

صدف شد دُرّ دندان را دهانش

به رنگ زعفران کردی رخانش

بسان نیل کردی ناخنانش

جفا بر دل زند خشت گرانش

بماند جاودان بر دل نشانش

که فرمودت که پیش دشمنانش

ز پیش خویش همچون سگ برانش

برآمد دود بی صبری ز جانش

ببارید آب حسرت بر رخانش

درود کردگار ما و غفرانْش

ابر پیغمبر و یاران و خویشانْش

شکر بارد همی از ناردانش

قمر تابد همی از گلستانش

شکر طعم و قمر نور است طبعم

همه ساله ز وصف این و آنش

کمر بر خیزران بسته ندیدی

[...]

عروسی را که پروردم به جانش

مبارک‌روی گردان در جهانش

مقیم جاودانی باد جانش

حریم زندگانی آستانش

به پرواز اندر آمد مرغ جانش

فرو بست از سخن گفتن زبانش

دگر ره دید چشم مهربانش

در آن صورت که بود آرام جانش

شنیدم لعل در لعل است کانش

اگر دل‌دار من شد، کو نشانش؟

بسی لاغرتر از مویش میانش

بسی شیرین‌تر از نامش دهانش

نه هر کس کآتشی گوید زبانش

بسوزاند تف آتش دهانش

ز حلواها که بودی گرد خوانش

ندانستی چه خوردی میهمانش