خدایا داد من بستان ز جانش

تهی کن زو سرای و خان و مانش

گسسته بند کستی بر میانش

چو شلوارش دریده بر دو رانش

گرفت آنگه کمندین گیسوانش

کشید آن اژدهای جان ستانش

دل از من رفت اگر یابم نشانش

دهم این خسته جان را مژدگانش

دبیر از جادوی چون دیدگانش

سخن چون دُر و شکر در دهانش

چو لختی هوش باز آمد به جانش

صدف شد دُرّ دندان را دهانش

به رنگ زعفران کردی رخانش

بسان نیل کردی ناخنانش

جفا بر دل زند خشت گرانش

بماند جاودان بر دل نشانش

که فرمودت که پیش دشمنانش

ز پیش خویش همچون سگ برانش

برآمد دود بی صبری ز جانش

ببارید آب حسرت بر رخانش

درود کردگار ما و غفرانْش

ابر پیغمبر و یاران و خویشانْش