اگر با غیر خواهم سر گرانش

به من آن به که باید مهربانش

سر موئی ندارد فرق با موی

میان موی و آن موی میانش

لبش را نایب خود بر زمین کرد

[...]

به پیر ما که هست اندر زمانش

هدایت حصر اندر آستانش

چو دادی از ره تدبیر و دانش

زمام کار دست اهل بینش

پناه و ملجأ خلق آستانش

چه فغفور و چه قیصر پاسبانش

شمرده بنده‌ای از بندگانش

روا باشد که بوسم آستانش

چو بعضی ملک آذربایجانش

بشد از دست و گم شد از مکانش

شکر در تنگ از شیرین دهانش

خجل طوطی ز شکرخا زبانش

شوند ار خلق یکجا مهیمانش

نیاید هیچ کم از سفره نانش

کریم النفس جرمی در عیانش

نیاید جز که بخشد در زمانش

ز تعداد خلایق یک زمانش

نگردد ترک چیزی از عیانش

اراده در حقیقت باشد آنش

که نبود در اراده حق نشانش

رسد میراث احمد با نشانش

با قطاب و خلیفه زادگانش

شد اندر دایره صغری بیانش

ز قلب و روح و سر آمد نشانش

شد اندر معنی عنقا بیانش

بجو ز آنجا اگر خواهی نشانش

نماند طاقت نطق و بیانش

زبانش لال گردد در دهانش

خوشا شیراز و عهد باستانش

درخشان دورهٔ دور کیانش

درود پاک نیکان بر روانِ

نکو کیخسرو گیتی‌ستانش

فرح‌گستر سراسر کوه و دشتش

[...]

فری بر قوت سحر بیانش

هزار احسنت بر طبع روانش