ز عشق مرتضی در باز جان را

وداعی کن همه ملک جهان را

چو عفوش دست گیرد مجرمان را

به پای مزد می‌بخشد جنان را

مزین کن به اقرارش زبان را

مسجل کن بدان اقرار جان را

بیامرزد بآخر دوستان را

دهدشان مر بهشت جاودان را

بفضل خود ببخشی ناتوان را

ز بس بنمای از خود جان جان را

ز بعد خالق کون و مکان را

ثنا بر خاتم پیغمبران را

ترا کی عاشقی خوانم که جان را

ببازی در بر جان و جهان را

در آن خمخانه بنگر سالکان را

فداکردی بکلی جسم و جان را

دمی وصلی ز کل بخشم تو جان را

که پنهان کردم اندر تو عیان را

درین دنیاست بیشک عاشقان را

که بیشک صورتی بیند آن را

بکن همره تو علم عارفان را

که تا همره شوی تو صالحان را

هر آنکس کو نظاره کرد جان را

طلاقی داد او ملک جهان را

یکی دیدم زمین و آسمان را

گذشتم از مکین و از مکان را

کند بیهوش جان عاشقان را

براندازد زمین را و زمان را

جمال خود نمودم عاشقان را

نمایم سالکان و واصلان را

نموداری نمودی سالکان را

نمود اینجایگه او جان جان را

خود آمیزش تو کردستی کسان را

از آن آزار میبینی تو جان را

خبر کن از من اینجا سالکان را

که بشنفتی همه شرح و بیان را

چو منصور تو میخواهم که جان را

برافشانم ابر خلق جهان را

بده انصاف ای جان و جهان را

که وصلش یافتستی رایگان را