به شهر خود برم این دلستان را

چو جانست او بکوشم سخت جان را

شنودی قصّهٔ حلوا و نان را

به سست این زلّه کن این را و آن را

چو زن در خاک کرد آن مهربان را

بجان پذرفت طفل دلستان را

مبر بر سر بتنهایی جهان را

که دلگیرست تنهایی جوان را

ز عشقست این همه رونق جهان را

ز عشقست اتصالی جسم و جان را

ندانستند از اوّل این جهان را

که آخر چه درآید از پس آنرا

گرفته یک گُرُه گرز گران را

گشاده دست و بر بسته میان را

نمودی دستبردی عقل و جان را

به سر پایی درآورده جهان را

اگر بگذاشتی هر یک عنانرا

بیک تک در نوردیدی جهان را

مکن بد نام خاتون جهان را

ترا به گر نگهداری زبان را

بخون خویشتن بندم میان را

ز ننگ خود بپردازم جهان را

بجان بندد جهان پیشت میان را

اگر جانی دهی خلق جهان را

گهی املا کنی اسرار جان را

گهی انها کنی راز نهان را

بگفت این و بسر برد این جهان را

بصد زاری بجانان داد جان را

بخواند آنگه جهانگیر جهان را

بتخت خویش بنشاند آن جوانرا

بیا برگو تو حال عاشقان را

که در راه خدا کردند جان را

دگر پرسی حدیث عاشقان را

طریق عاشقان جان فشان را

تو گرخواهی که دانی عاشقان را

طریق رفتن آن سالکان را

ستونست آن حقیقت آسمان را

بود او رهنما خلق جهان را

فرستادند از آن پیغمبران را

که راه حق نمایند غافلان را