در الحان آورم طوطیِ جان را

شکر بخشم ز شعر خود بیان را

چو بگشایم به یک نقطه زبان را

به بندم نطق مرغ بوستان را

به آهی بگسلم بند جهان را

حنوطی سازم از خاک تو جان را

دمی کآن از سر عشق است جان را

بدان دم زندگی دانم جهان را

به عدلت باز خر این نیم جان را

وگرنه بر تو بفروشم جهان را

نهادت پر گره بندست جان را

از آن جان می‌نبینی آن جهان را

چو برگیرند ازو بار گران را

به یک ساعت ببیند آن جهان را

کسی کو کور عقبی داشت جان را

چو کور این جهانست آن جهان را

ز یک سو خرمن زر کهکشان را

ز یک سو دانهٔ زر آسمان را

سخن تا چند گویی آسمان را

که بی شک بر زمین اندازد آنرا

دلت شایستگی ناداده جان را

چگونه تاب آرد نور آن را

فراهم کرده مشتی استخوان را

کشیده پوستی در گرد آن را

چو دادی نیم نان این نیم جان را

فرا سر بر چنان کآید جهان را

چو طفلی ساخت شش روز این جهان را

چو مهدی، داد جنبش آسمان را

باصل و فرع مالک عقل و جان را

بجان و دل ولی نعمت جهان را

هزاران زه سزد یکیک زبان را

اگر تو میبری این دو کمان را

چو گویی دید ماه آسمان را

شبی ز انگشت چوگان ساخت آن را

کراماندست نسّاخ جهان را

که بنویسد بزر این داستان را

چو پر کردی ز هر چیزی جهان را

هم امشب ابتدا کن داستان را

به رومی کرد نام آن دلستان را

که باشد پارسی خسرو زبان را