صبوح روی تو بر ما دوامست

شب هجران تو بر ما چو شامست

هرآن کو نیست عاشق بر جمالت

در این عالم بگو تا خود کدامست

دل مسکین من همچون کبوتر

[...]

بنامش کردم آغاز، این چه نامست؟

کزو دایم زبان من بکامست

ولی خاک درت گر فیض عامست

عیار ناتمام ما تمامست

چه میگویم مثال او کدامست

برآن بازیچه این تهمت حرام ست

بگل تشبیه آن گلگون تمامست

که ضعف و قوتش هر صبح و شامست

شراب گل ندانم از چه جامست

که بویش مست کار خاص و عا مست

مکن سستی که وقت ننگ و نامست

گشاد تیر تو از شست رامست

ز بس در هر قدم جای مقامست

همه منزل، ندانم ره کدامست

مسمی بر کتاب اندر کلامست

چو نزدیک آن بفهم خاص و عامست

چو حجت زو بخلق از حق تمامست

وجودش دعوتی بر خاص و عامست

طبیبی کوست روحانی کدامست

همان شیخی که آگه زینمقامست

دثار احمد والامقامست

پس از او خرقه اول امامست

ولی می خوردن جاهل حرامست

که می ناپخته است و مغز خامست

وجود کامل ما فیض عامست

بخلق وجد او فوق التمامست

چو این محجوبه آن مشهودِ عامست

نه بر عارف، نه بر عامی مَلامَست

از آن روزی که این عالی مقامست

تمام آن کثافت‌ها تمامست

جلایرنامۀ قائم مقامست

که سرمشق من اندر این کلامست

نه گفتی کان حوادث را چه نامست

نه راه لانه دانستی کدامست