وگر خود مال سر تا سر حرامست

چگویم خود عذابت بر دوامست

چنین کاری چه جای صد غلامست

بتو دادم برون، اینت تمامست

بدو گفتند مادر را چه نامست

بگو، گفتا ندانم کوکدامست

همه من بوده‌ام، یوسف کدامست

چو خود را یافتم اینم تمامست

اگر هر دو جهان دار السلامست

تماشا گاه جانم این تمامست

درآن وادی که آنرا عشق نامست

مثالت پردهٔ دنیا تمامست

بخندید او که این بر من حرامست

که روی شاه سود من تمامست

خیال و وهم و عقل و حس مقامست

که هر یک در مقام خود تمامست

برو کاری بکن کاین کار خامست

که علم دین ترا حرفی تمامست

ترا چون خرقه و نانی تمامست

فزون جستن ز بهر ننگ و نامست

چو تو هستی یکی وین یک تمامست

برون زین یک یکی دیگر کدامست

دم سحر حلال بیت دامست

که بیت لایقش بیت الحرامست

عجم بگشاد و این فتحی مدامست

چو پیغمبر عرب را، وین تمامست

مپندارید کز من کار خامست

دوپستان دو گواه من تمامست

ز بهر نیم جو زرکان حرامست

ز صد جان باز جویی تا کدامست

ز مشتی خاک انگشتی تمامست

منه انگشت بر دیگر که خامست

بگوید با تو راه دین کدامست

که اندر راه دین حق تمامست

بر آنکس مال این دنیا حرامست

که غیر مرتضی او را امامست

دگر پرسی که علم دین کدامست

که آن ما را ز امر حق پیامست

مخور گندم بدان کین سرّ تمامست

مرا سرّ با خواص آمد نه عامست