زلیخا گرچه عشق آشفت حالش

جهان پر بود از صیت جمالش

به هر روز و شبی این بود حالش

بدین آیین گذشتی ماه و سالش

ز خارا زیر سر بنهاد بالش

درآمد گیتی از دردش به نالش

اگر نبود به کف نقد وصالش

به نسیه عشق بازد با خیالش

یکی را جان فشاندن بر جمالش

یکی را لال ماندن در خیالش

نهادی بند بر دل از دوالش

ز خون دیده دادی رنگ آلش

چنان رفت آن وصیت از خیالش

که بر خاطر نیامد چند سالش

تمادی یافت ایام وصالش

در آن دولت ز چل بگذشت سالش

تو را نادیده اینها شد خیالش

چو بیند چون بود خودگوی حالش

چو کلکی شد بدن از ضعف حالش

عیان شد رشته جان همچو نالش

دو چشم خواجه روشن از جمالش

دل او خرم از باغ وصالش

و گر کردی نهان راز جمالش

بسا شادی که دیدی از وصالش

چو خسرو پرسد از من شرح حالش

بگویم چیست باعث بر ملالش

نمی‌رفت از دل شیرین خیالش

که با جان داشت پیوند آن نهالش

غرض عشق است اوصاف کمالش

اگر وحشی سراید یا وصالش

غرض عشق است و اوصاف کمالش

اگر وحشی سراید یا وصالش

نهانی عذر گفتی با خیالش

کز آن بر سنگ می‌بندم مثالش

قمر از پیشکاران جمالش

جنون از دستیاران خیالش

چو نخلستان خواهش یافت بالش

تقاضا صد هوس را داد مالش

ز بس نازک بود طبع نهالش

دو آب ار خورد بر هم خورد حالش