دمی گریانم از شوق وصالش

که میبینم برون نور جمالش

وصال اینجاست بر خور از وصالش

نظر کن در درون نور جلالش

بدین بت میتوان دیدن جمالش

که این بت هست عین اتّصالش

اگر بنمایدت ناگه جمالش

تو خود یابی حقیقت اتصالش

اگر در دیده دریابی وصالش

عیان بینی تجلّی جمالش

از این هر دو نمود لایزالش

نظر میکن تجلّی جلالش

کسی کز عشق کس باشد خیالش

شود همسر به کابین حلالش

و گر خونت همی ریزد جمالش

چو یار آید ز در می‌کن حلالش

فلک پیمانهٔ فضل نوالش

جهان پروانهٔ شمع جلالش

چو شهد خود خوری می‌دان حلالش

ولی تا موم نستانی ممالش

خوشا شیراز و وضعِ بی‌مثالش

خداوندا نگه دار از زَوالش

ز رکن آباد ما صد لوحش الله

که عمرِ خضر می‌بخشد زلالش

میانِ جعفرآباد و مُصَلّا

[...]

چه خوشحالی که می یابم جمالش

چه خوش خوابی که می بینیم خیالش

به هر صورت که بنماید جمالش

جمالش بین و آن صورت خیالش

چو خیزد صدمت صیت جلالش

بود در بارگاه لایزالش

چو پای آراست از خلخال دالش

سر دین پروران شد پایمالش

گیاهی بهره ور شد از نوالش

ز قوت سوی فعل آمد کمالش

ز شبگردی چو یابد گرگ مالش

نهد از دنبه میشش گرد بالش

نگنجد در بیان وصف جمالش

کنم طبع آزمایی با خیالش

ربوده سر به سر حسن و جمالش

گرفته یک به یک غنج و دلالش

چو سازد غرقه دریای زلالش

نیاید یاد نم دیده سفالش