ندارم هیچ و میدانی تو رازم

تو خواهی بود حیدر کار سازم

ز نافرمانیت اکنون چسازم

ترا در آتش غیرت گدازم

چو منصور تو جان خود ببازم

پس آنگه سوی ذاتت سرفرازم

در این بند و بلا میدان تو رازم

که در عشقت همی سوزیم و سازم

من از هیلاج اینجا سر ببازم

ز دید جان جانان برفرازم

کنم پیدا و آنگه سر ببازم

بنزد انبیا سر برفرازم

چو نقاش ازل برگفت رازم

حقیقت پرده کرد از روی بازم

چو نقاش ازل بنمود رازم

حقیقت پرده کرد از روی بازم

سر و جان پیش وصلت می‌ببازم

که از تو در حقیقت سرفرازم

ز وصلت در درون بحر رازم

که پرده کرده‌ای ز اسرار بازم

در این میدان اگر درتک و تازم

دگرگوئی دمی از عشق بازم

نشان آنست کآخر سر ببازم

ز سرّ او در اینجا سر فرازم

جدائی نیست من خورشید رازم

نمود نور خود در جمله بازم

جدائی نیست من یعقوب رازم

حقیقت یوسف اینجا دیده بازم

جدائی نیست من ایّوب رازم

حقیقت درد عشقم چاره سازم

بقا آن دانم و اینجاست رازم

سر و جان پیش یار خود ببازم

منم واقف شده اینجا ز رازم

که خود از عشق خود را سرببازم

ز شوقت در کفن دائم بنازم

ز ذوقت در قیامت سرفرازم