چو یاری نیست با عشقت چه بازم

فرو ماندم ندانم تا چه سازم

ز بیخوابی نمیمیرم چه سازم

که داند قدر شبهای درازم

چو با تو در نمیگیرد چه سازم

شوم بازلف و چشمت عشقبازم

به عالم در چو روزی گشت راز‌م

ز حد بگذشت سوز من چه سازم

فغان می‌کرد که‌ای دانای راز‌م

ز حد بگذشت سوز من، چه سازم‌؟

من اکنون هرچه باید ساخت سازم

وزین خدمت به گردون سرفرازم

بدل گفتا بباید گفت رازم

که چون من سوختم آنگه چه سازم

از آن در پاکبازی سرفرازم

که از کون و مکان من بینیازم

نیم دیوانه اما مرد رازم

که شد راه معانی جمله بازم

سر و جانم بمهر او ببازم

که جز او نیست اینجا سرفرازم

دو عالم منتظر در عین رازم

که تا جان و جهان چون بر تو بازم

منم اسحق اینجا سر ببازم

چو شمعی دیگر اینجا سرفرازم

چنان از شوقت اینجا بینیازم

که میخواهم که با تو عشق بازم

منم جانان یقین اینست رازم

ز هر نوعی یقینت گفته بازم

چو او واصل شدست و کارسازم

از آن از گفتن او بینیازم

که چندین سر که گفتم پاکبازم

از آن در پاکبازی بی نیازم

بدان گفتم که میدانی تو رازم

کجا یابی درین معنی تو بازم

بقدر خود مرا بنمود رازم

دگر آورد سوی خویش بازم

برو با یار گو اسرار رازم

برویش باب معنی کن تو بازم

بُدند آن سه نفر آنجا ملازم

که حکم این چنین برگشت جازم