نه شب خوابست و نه روزم قرارست

شب و روزم خیال آن نگارست

مرا رمزی ز پیری یادگارست

که سوزی سخت سوز انتظارست

ز شمشیرم کبودی آشکارست

که بحری گوهری و آبدارست

چنان بی روی تو دل بیقرارست

که گر عمرم بود، عمریم کارست

سخن گفتن ز مردم یادگار‌ست

خموشی بی زبانان را به‌کار‌ست

جهان تازهست و ایام بهارست

سماعی خوش شرابی خوشگوارست

درون پرده زان دل بیقرارست

که کار پرده بیرون از شمارست

اگر در کار تو سر تیز کارست

چرا از وصل تو پرهیزگارست

زهی مرگ پیاپی این چه کارست

که در هر دم نه مرگی صد هزارست

اگر هر یک ازیشان شهریارست

مرا با آن دو بد گوهر چه کارست

اگر گل شد ترا، صد نوبهارست

که در هر یک، هزاران گل ببارست

شه فغفور شاه این دیارست

ز عدل او همه چین پرنگارست

اگر فرمان بری جانت بکارست

وگرنه جای تو زندان ودارست

گل تر را، چو بلبل قصه دارست

غراب البین اینجا برچه کارست

مرا در عشق کمتر چیز دارست

بتر از دار و آتش صد هزارست

یقین میدان که خسرو برقرارست

کنون برخیز اگر جانت بکارست

هوا گفتی ز پیکان ژاله بارست

زمین گفتی ز بس خون لاله زارست

نصیب خلق ازو گر مرگ و دارست

ولی او فارغست و برقرارست

عنایت کرد حق تا از عنا رست

بیک ساعت زصد گونه بلارست

تو در دنیا که جای رنج و بارست

اگر صد کار داری هیچ کارست