شود تفریح قلب از دم دمادم

بدون دم نماند زنده آدم

بر صاحبدلان ام البلا دم

به نزد عاقلان دارالعبادم

چو این گفت آن پری بر پا ستادم

بر آن آهنگ سوزان گوش دادم

ز جان بیقرار آتش گشادم

دلی در سینهٔ مشرق نهادم

گل او شعله زار از نالهٔ من

چو برق اندر نهاد او فتادم

نه شعر است اینکه بر وی دل نهادم

گره از رشتهء معنی گشادم

به امیدی که اکسیری زند عشق

مس این مفلسان را تاب دادم

دل خود را بدست کس ندادم

گره از روی کار خود گشادم

به غیر الله کردم تکیه یک بار

دو صد بار از مقام خود فتادم

من آن ساعت که از مادر بزادم

به دام مهر و چنگ مه فتادم

بنای شهوت و مستی نهادم

زمام دل به دست نفس دادم

به خونِ دل نیم زین زیست، شادم

که زردشتی بُوَد خون و نژادم

هنوز از شکر نیکیهات شادم

چرا بی موجبی دادی به بادم

چو اشک، از چشم گردون اوفتادم

به رخسار خوش گل، بوسه دادم