لب دریا و آنگه قطره آب‌؟

رخ خورشید و آنگه کرم شبتاب‌؟

بخسبانم ترا‌، من می خورم ناب

که من سرمست خوش باشم تو در خواب

چو شیرین گشت شیرین‌تر ز جلاب

صلا در داد خسرو را که دریاب

ز رنگ‌آمیزی آن آتش و آب

شبستان گشته پرشنگرف و سیماب

بنفشه زلف را چندان دهد تاب

که باشد یاسمن را دیده در خواب

یکی گفتا بدان مانَد که در خواب

در اندازد کسی خود را به غرقاب

به دل گفتا که شیرین را ز خوش‌خواب

کنم بیدار و خواهم شربتی آب

ز بس خون کز تن شه رفت چون آب

در آمد نرگس شیرین ز خوش‌خواب

به بزم خسرو آن شمع جهان‌تاب

مبارک باد شیرین را شکر خواب

که از شب‌ها شبی روشن چو مهتاب

جمال مصطفی را دید در خواب

کلیدی در میان دید از زر ناب

چو شمعی روشن از بس رونق و تاب

به عینه گفت کاین شکل جهان‌تاب

سواری بود کان شب دید در خواب

در آن شهر آدمی باشد به‌هر باب

تویی زان آدمی یک شخص در خواب

کلوخ انداخته چون خشت در آب

کلوخ اندازیی ناکرده دریاب‌!

چرا می‌باید ای سالوک نقاب‌؟

در آن ویرانه افتادن چو مهتاب‌؟