به نوبهاران بستای ابر گریان را

که از گریستن اوست این زمین خندان

هر آن که خاتم مدح تو کرد در انگشت

سر از دریچهٔ رنگین برون کند زرین

به سرو ماند، گر سرو لاله دار بود

به مورد ماند، گر مورد روید از نسرین

چنان که خاک سر شتی به زیر خاک شوی

نیات خاک و تو اندر میان خاک آگین

بتا، نخواهم گفتن تمام مدح ترا

به شرم دارد خورشید اگر کنم سپری

به جمله خواهم یک ماهه بوسه از تو، بتا

به کیچ کیچ نخواهم که فام من توزی

در این زمانه بتی نیست از تو نیکوتر

نه بر تو بر شمنی از رهیتْ مشفق‌تر

به ابر پنهان کرد آفتاب تابان را

به سبزه بنهفت آن لاله‌برگ خندان را

به سوی هر دو مه‌اش بر دو شاخ ریحان بود

به شاخ مورد بپیوست شاخ ریحان را

بتی که خسته‌دلان را به بوسه درمان است

[...]

ز تاک و خوشه فروهشته و ز باد نوان

چو زنگیانی بر باز‌پیچِ بازیگر

جهان همیشه بدو شاد و چشم روشن باد

کسی که دید نخواهدش کنده‌بادش کاک

چو گردد آگه خواجه ز کارنامهٔ من

به شهریار رساند سبک چکامة من

چه شغل باشد واجب‌تر از زیارت آنک

اگرچه نیک بگوشم به خدمتش نرسم

همی شفیع نیابم از او به عذر گناه

کریم‌طبعی او نزد او شفیع بسم

دلا کشیدن باید عتاب و ناز بتان

رطب نباشد بی خار و کنز پربارا

جهان گواست مر او را که در جهان ملک است

بزرگوار و سزاوار نصرت و تأیید

بداد نعمت و بس شاکرست در نعمت

بر این دو باشد سلطان و تخت را تأبید

دریغ فر جوانی و عز و آی دریغ

عزیز بود از‌این پیش همچنان سپریغ

به ناز باز همی پرورد ورا دهقان

چو شد رسیده نیابد ز تیغ تیز دریغ

مرا به جان تو سوگند و صعب سوگندی

که هرگز از تو نگردم نه بشنوم پندی

دهند پندم و من هیچ پند نپذیرم

که پند سود ندارد به جای سوگندی

شنیده‌ام که بهشت آن کسی تواند یافت

[...]

عطات باد چو باران، دل موافق خوید

نهیبت آتش و جان مخالفان پده باد

بتا! نگارا! از چشم بد بترس و مکن

چرا نداری با خود همیشه چشم‌پنام؟

جهانیان را دیدم بسی ز هر مذهب

بسی بدیدم از گونه‌گونه جدگاره

همه دیانت و دین ورز و نیک‌رایی کن

که سوی خلد برین باشدت گذرنامه