چه می‌کنید مرا بیگنه چنین بسمل

بری کشتن من یک به یک کنید شتاب

به سنگ و چوب و عصا و عمود و نوک سنان

زدند آن قدر از هر طرف که شد بی‌تاب

سرشک دیده (صامت) روان چو دریا کرد

نمود عالم ایجاد را تمام خراب

به دفع زحمت دی رونق شبستان را

دهند از می و نی بانو ابچینک و رباب

از آن می غنی و از تصور این حرف

بپوش چشم و مشو مضطرب ز بیم عذاب

قلوب ما چو ز کل جهات وارسته

ز جام پیر خراباتیان شدیم خراب

که چون ولادت سعد امام عصر رسید

مرا چه باک ز اندیشه ثواب و عقاب