مغنی توئی مرغ ساعت شناس

بگو تا ز شب چندی رفتست پاس

چو دیر آمد آواز مرغان به گوش

از آن مرغ سغدی برآور خروش

چو باد خزانی درآمد به دشت

[...]

مغنی دگر باره بنواز رود

به یادآر از آن خفتگان در سرود

ببین سوز من ساز کن ساز تو

مگر خوش بخفتم بر آواز تو

چو بر گل شبیخون کند زمهریر

[...]

مغنی یک امشب بر آواز چنگ

خلاصم ده از رنج این راه تنگ

مگر چون شود راه بر من فراخ

برم رخت بیرون ازین سنگلاخ

زمستان چو پیدا کند دستبرد

[...]

مغنی بدان ساز غمگین‌نواز

درین سوزش غم مرا چاره ساز

مگر کز یک آواز رامش‌فروز

مرا زین شب محنت آری به روز

پس از مرگ اسکندر اسکندروس

[...]

مغنی دلم سیر گشت از نفیر

برآور یکی ناله بر بانگ زیر

مگر نالهٔ زیرم آید به گوش

ازین نالهٔ زار گردم خموش

سکندر چو زین کنده بگشاد بند

[...]

مغنی بدان جرهٔ جان‌نواز

بر آهنگ ما نالهٔ نو بساز

که گشتیم چون بلبل از ناله مست

بدان ناله زین ناله دانیم رست

چو هرمس بدین ژرف‌دریا رسید

[...]

مغنی برآرای لحنی درست

که این نیست ما را خطایی نخست

بدان لحن بردن توان بامداد

همه لحن‌های جهان را ز یاد

فلاطون چو در رفتن‌آمد چه گفت

[...]

مغنی درین پرده دیرسال

نوایی برانگیز و با او بنال

مگر بر نوای چنان ناله‌ای

فروبارد از اشک من ژاله‌ای

بلیناس را چون سر آمد جهان

[...]

ببار ای مغنی نوایی شگفت

گرفته رها کن که خوابم گرفت

وگر زان ترنم شوم خفته نیز

نبینم مگر خواب آشفته نیز

چو آمد گه عزم فرفوریوس

[...]

درآرای مغنی سرم را ز خواب

به ابریشم رود و چنگ و رباب

مگر کاب آن رود چون آب رود

به خشگی کشی تری آرد فرود

چو سقراط را رفتن آمد فراز

[...]

مغنی ره رامش جان بساز

نوازش کنم زان ره دل‌نواز

چنان زن نوا از یکی تا به صد

که در بزم خسرو زدی باربد

نظامی چو این داستان شد تمام

[...]

مغنی ره رامش آور پدید

که غم شد به پایان و شادی رسید

رونده رهی زن که بر رود ساز

چو عمر شه آن راه باشد دراز

گر آن بخردان را ستد روزگار

[...]

چو گوهر برون آمد از کان کوه

ز گوهرخران گشت گیتی ستوه

میان بسته هر یک به گوهرخری

خریدارِ گوهر بود گوهری

من آن گوهر آورده از ناف سنگ

[...]