بزد کوس و برشد به زین بی شکیب

ندانست در ره فراز از نشیب

ندید اندر آن پهنه ی پر نهیب

نه دستی عنان و نه پایی رکیب

که چون خاک را باشد از می نصیب

نشاید که بی‌بهره ماند حبیب

مگر این دو سردار با فر و زیب

پناهنده بودند نزد فلیب

چنان شیفت زآن ماه عابد فریب

کزاو یک زمانش نبودی شکیب

مبادا ز دونان بگیری فریب

سر مرد داننده آری به شیب

بزودی خورند از دم ما فریب

فریب ار نشد راند باید نهیب

یکی گفتش ای زال انده نصیب

مکن خسته را بی دوا و طبیب

کرم کن مرا زآنکه هستم غریب

ز هجران دلدار و بعد حبیب

مزن گام با کس به راه فریب

که این راه دارد سر اندر نشیب

که در خانهٔ خرس انگور و سیب

نیابی‌، مده خویشتن را فریب

به‌ شهری که‌ روزی‌ ز بخت‌ و نصیب

شد اسلام پیروزگر بر صلیب

جهان سر بسر از فراز و نشیب

یکی کارخانه‌است با رنگ و زیب

شنیدم که مردی سعادت نصیب

به شهری درآمد وحید و غریب

وطن جای دیگر بود ای عجیب

تو اینجا غریبی غریبی غریب