نهانی بخندید بر روی او

شد آن خنده پیک خدا سوی او

که این بنده سالی است در کوی او

چو مستسقیم بر لب جوی او

سمن برگی از گلشن کوی او

ختن بوئی از ناف آهوی او

پریشیده از بیکسی موی او

دو نوزاد خفته به زانوی او

چو شد عدل میل ترازوی او

بود میل هر مشتری سوی او

گل سرخ خندان شد از روی او

که بلبل سخن گوی در کوی او

نبینم دگر روی نیکوی او

نه راهی که یکدم روم سوی او

پس آنگه بمالید بازوی او

حریرش عقب کرد از روی او

عروسی که روشن بدی روی او

همه چشمها خیره بر سوی او

فرو رفت تا پر بپهلوی او

خشایار چون تاختی سوی او

بخوابید و بد پرنیان روی او

که تا دیو آید همی سوی او