بدادم ز کف یار دلجوی او

کنونم بود شرم از روی او

تماشا کنی دست و بازوی او

قد سروآسا و هم روی او

نیامد ازیشان کسی سوی او

ز تقصیرشان گرم شد خوی او

چه شمع و چه پروانه با روی او

چه مسجد چه میخانه در کوی او

بود چشم کوثر از آن سوی او

که چشمی دهد آب، از جوی او

ندیدی کسی چین در ابروی او

شکفته‌تر از روی او خوی او

شکفته تر از روی گل روی او

جهانی در آسایش از خوی او

فلک گشته سرگشتهٔ کوی او

بود روی عالم همه سوی او

همی می رسد بر مشام دلم

ز گل خاصه از اهل دل بوی او

مه و مهر بین بر کمیت فلک

[...]

خواجهٔ خاتون ختنی روی او

ترک فلک خال دو هندوی او

خواجهٔ خاتون ختنی روی او

ترک فلک خال دو هندوی او

سر پر از سودایم از گیسوی او

روز وشب آشفته ام چون موی او

که زهراست با، باب و با شوی او

ابا، هر دو فرزند دلجوی او

یکی نیزه می زد به پهلوی او

یکی خنجر از کین، به بازوی او

چنین زن تنی همترازوی او

نشد آفریده مگر شوی او

مر آن یاوران جفا جوی او

نهانی شدندی به مشکوی او

بهل تا روم یک زان سوی او

ببینم دم واپسین روی او

چنان نیزه ای زد به پهلوی او

که نوکش برون جست زانسوی او

بکن دیده ام روشن از روی او

سرو پیکرم خاک در کوی او

یکی تیغ دادش چو ابروی او

که بد درخود دست و بازوی او

چه شهزاده؟روی خداروی او

کمند دل باب گیسوی او