نهادند رو را همه سوی شهر

پریدند اسبان هم از جوی و نهر

بگفتند تبریک ای ماه مهر

که فردا بیاید شه خوب چهر

بگفتا کجا رفت پس ماه مهر

نبیند مرا چشم آن خوب چهر

بیاید ببیند رخ ماه مهر

که خوابیده بر تخت آن خوب چهر

همی اسب تازد رود سوی شهر

چو مرغی بپردهم از جوی و نهر

پس آنگه سران و بزرگان شهر

بگفتند شاهی که جستست بهر

چو روی پدر دید آن خوب چهر

تبسم برویش نمودی ز مهر

بگفتا که این مادر ماه مهر

ز خواری چنین زرد گشته است چهر

تو با ابن سواران ببر سوی شهر

که زنها ز شادی بجویند بهر

بگفتا بگوئید با ماه مهر

خشایار آرد بسوی توچهر

پریرو که بد مادر ماه مهر

بره بود او را همی چشم و چهر

ببردند در مشکوی ماه مهر

چنان دید چون مادر خوب چهر

همه بانوان و بزرگان شهر

از این مجلس عقد جستند بهر

بگفتا بمادر دگر ماه مهر

که ای مهربان مادر خوب چهر

چو افتادی اندر ترازوی مهر

چو صد راه داد و گرفتت سپهر

مرا بود دشمن، فروزنده مهر

وگر نه چرا کاست رنگم ز چهر

به دی‌ماه کز گشت گردان سپهر

سحاب افکند پرده بر روی مهر