چنین بود تا بود گردان سپهر

که با نوش زهرست با جنگ مهر

به لشکرگه آورد لشکر ز شهر

ز گیتی برین گونه جویند بهر

دلش خسته و کشته لشکر دو بهر

همی نوش جست از جهان یافت زهر

گمانش چنان شد که گردان سپهر

به گیتی مراو را نمودست چهر

گرفتند و بردند پویان به شهر

همی هر یک از رخش جستند بهر

چو خورشید رخشنده شد بر سپهر

بیاراست روی زمین را به مهر

ازین دو یکی را نجنبید مهر

خرد دور بد مهر ننمود چهر

وگر چون ستاره شوی بر سپهر

ببری ز روی زمین پاک مهر

همی برد خواهد به گردش سپهر

نباید فگندن بدین خاک مهر

همی گفت کای کردگار سپهر

خداوند هوش و خداوند مهر

همه روی پوشیدگان را ز مهر

پر ازخون دلست و پر از آب چهر

چنان بود ایوان ز بس خوب چهر

که گفتی همی بارد از ماه مهر

که از تست جان و دلم پر ز مهر

چه پرهیزی از من تو ای خوب چهر

خروشی برآمد ز دشت و ز شهر

غم آمد جهان را ازان کار بهر

چنین‌ست کردار گردان سپهر

نخواهد گشادن همی بر تو چهر

چنین است کردار گردنده دهر

گهی نوش بار آورد گاه زهر

زمین خشک شخی که گفتی سپهر

بدو تا جهان بود ننمود چهر

برین سان گذر کرد خواهد سپهر

گهی پر ز خشم و گهی پر ز مهر

چو بگذشت نیمی ز گردان سپهر

درخشنده خورشید بنمود چهر

بفرمان اویست گردان سپهر

ازو بازگسترده هرجای مهر