خروشش همی برگذشت از سپهر

دَمش آتش و دود بر زد به مهر

به زاری بزرگان آن بوم و شهر

برفتند نزد سپهبد دو بهر

ز زر برج ها و اختران سپهر

روان کرده از چرخ با ماه و مهر

بجوشید مغز سپهبد ز مهر

به خون زآب مژگان بیاراست چهر

زمانه نگاریدش از فر و چهر

ستاره نثار آوریدش سپهر

بزد خیمه با لشکر از گرد شهر

برون شد که گیرد ز نخچیر بهر

ممان کز علف هیچ یابند بهر

نهان آبخورشان بیاکن به زهر

نبد شاه را ز اختر نیک بهر 

به پیکارش آورد لشکر ز شهر

چو گشت آینه رنگ روی سپهر

در او مهر رخشنده بنمود چهر

ز بس ترگ پاشیده هامون به چهر

درفشان چو در شب ستاره سپهر

همی گشت با چاکران گرد شهر

که گیرد ز دیدار آن شهر بهر

سپهبد پسندید و بگشاد چهر

بپیوست با او به یک جای مهر

دزی سرش بر اوج رخشنده مهر

ره پر خمش نردبان سپهر

بسان درختیست گردنده دهر

گهی زهر بارش گهی پای زهر

سه روز از می ناب برداشت بهر

به روز چهارم بیامد به شهر

سپیده دمش گشت و کوره سپهر

هوا بوته زر گدازیده مهر

جهان پهلوان بود بمیان شهر

به گردش بزرگان لشکر دو بهر

اگر چند از مار گیرند زهر

هم از وی توان یافت تریاک بهر

ز جیحون شدم تا بدآن جا که مهر

بر آن بوم تابد نخست از سپهر

چو شاه فروزندگان از سپهر

ز پیروزه گون تخت خود دید چهر