شگفتی بر او بر فگندند مهر

بماندند خیره بدان خوب چهر

بر آن برز بالای آن خوب چهر

تو گفتی که آرام جان است و مهر

گذر نیست بر حکم گردان سپهر

هم ایدر بگسترد بایدت مهر

بدین سان همی گشت گردان سپهر

ابر سام و بر زال گسترده مهر

همی گشت یک چند بر سر سپهر

دل زال آگنده یکسر به مهر

چنین گفت با بندگان خوب چهر

که با ماه خوبست رخشنده مهر

چنین داد پاسخ که ای ماه چهر

درودت ز من آفرین از سپهر

فرو ریخت از دیدگان آب مهر

به خون دو نرگس بیاراست چهر

گراینده گُرز و گشاینده شهر

ز شادی به هر کس رساننده بهر

زدم بر سرش گُرزهٔ گاو چهر

برو کوه بارید گفتی سپهر

نبیند چو تو نیز گردان سپهر

به رزم و به بزم و به رای و به چهر

گر آمرزش کردگار سپهر

نیابید و از نوذر شاه مهر

برین نیز بگذشت چندی سپهر

نه با نوذر آرام بودش نه مهر

همانا برین سوگ با ما سپهر

ز دیده فرو باردی خون به مهر

همی کرد غارت همی سوخت شهر

بپالود بر جای تریاک زهر

چو آواز داد از خداوند مهر

دگرگونه‌تر گشت جادو به چهر

ز چهره بشد شرم و آیین مهر

همی گرز بارید گفتی سپهر

خروش تبیره برآمد ز شهر

ز شادی به هرکس رسانید بهر

همی راند تا در میان سه شهر

ز گیتی برین‌گونه جویند بهر

بود نیز پیوسته خونی که مهر

ببرد ز تو تا بگرددت چهر