دگر دادشان از هر امید بهر

وز آنجا کشیدند لشکر به شهر

هر آن گه که شد رام او دل به مهر

دگر سان شود یکسرش رنگ چهر

دگر نیز دان کز گروهان دهر

دوسانند کز دینشان نیست بهر

گیایش همه بود تریاک زهر

به کُه سنگش از کهربا داشت بهر

بدو گفت هر بامدادی که مهر

فروزد سپهر و زمین را به چهر

به زنهار دهر و به افغان سپهر

به اندرز ماه و به فریاد مهر

گهرهای کانی ز پا زهر و زهر

چهل پیل و منشور ده باره شهر

ستاره شمر نیز گشت سپهر

بدو گفته بود از ره کین و مهر

بپرسید بسیار و بوسید چهر

نوازید هر گونه و افزود مهر

جوانی که از فر و بالا و چهر

همی مه بر او آرزو کرد مهر

به دل گرمتر شد بت ماه چهر

هوا کرد جانش به زندان مهر

تو نیز ار توان چاره ای کن ز مهر

که یکدیگران را ببینند چهر

نشسته به نزد پدر ماه چهر

شده گونه از روی و لرزان ز مهر

به کوهی رسیدند سر بر سپهر

بر آن کُه دژی برتر از اوج مهر

بپیوست رزمی گران کز سپهر

گریزنده شد ماه و گم گشت مهر

به زخم سر تیغ الماس چهر

همی خون فشاندند بر ماه و مهر

چنان ساخت با مادر آن شوم بهر

که بکشد جهان پهلوان را به زهر

یکی نیمه بُد کرده دیوار شهر

دگر نیمه کردند از آن گل دو بهر

همه روز مردان ایشان دوبهر

به مزدور کاری بُدندی به شهر

دلیران ایران ز پس تا به شهر

برفتند و کشتند از ایشان دو بهر