جزیره بسی دید بی‌آدمی

برون رفت و می‌شد زمی بر زمی

چو بیند درو دیدهٔ آدمی

بخندد ز بس شادی و خرمی

جداگانه در روغن هر خمی

فکنده ز نامردمی مردمی

جهان را تویی مایهٔ خرمی

ز سد تو دارد جهان محکمی

بر آرای بزمی بدین خرمی

کمر بند چون آسمان بر زمی

الا هات حمرا کالعندم

کانی ما زجتها عن دمی

و یبدو سناها علی وجنتی

اذا انحدرت کاسها عن فمی

فطوبی لسکراء من مغنم

[...]

نیامد برش دردناک غمی

که ننهاد بر خاطرش مرهمی

چنان سایه گسترده بر عالمی

که زالی نیندیشد از رستمی

که بر خاطر پادشاهان غمی

پریشان کند خاطر عالمی

در این کشور آسایش و خرمی

ندید و نبیند به چشم آدمی

من از بی زبانی ندارم غمی

که دانم که ناگفته داند همی

چو آن سرفرازی نمود، این کمی

از آن دیو کردند، از این آدمی

به اندازه خور زاد اگر مردمی

چنین پر شکم، آدمی یا خمی؟

که شرمش نیاید ز پیری همی

زدن دست در ستر نامحرمی

چنین گفتش از کاروان همدمی

مگر تنگ ترکان ندانی همی

میسر نبودش کز او عالمی

ستانند و مهلت دهندش دمی

ز عهد پدر یادم آید همی

که باران رحمت بر او هر دمی

تو کز محنتِ دیگران بی‌غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

اگر فکرتم در ربودی دمی

فتادی در ابرویِ عیشم خمی

چه دانی مگر پیشت آید غمی

که با خویشتن برنیایی همی