که تو مایه تخمه نیرمی

نبیره جهان پهلوان رستمی

بدو گفت کای مایه مردمی

دلم شد ز پیکار زنگی غمی

بجوشد ز غم زهره آدمی

ازیرا بود زرد روی و غمی

همانا که از تخمه نیرمی

که با زور سام و دل رستمی

همانا که خونست و باد و دمی

ستوه آید از رنج و گردد غمی

یکی نامه با لابه و مردمی

که از مردمی درنیاید کمی

اگر چه ترا دشمنست آدمی

در آن پادشاهی نیاید کمی

ز تخت اندر افتاد و شد شه غمی

چنان چون سَرِ مه ز دیو آدمی

بریشم دُمی‌، بلکه لؤلؤ سمی

رونده چو لؤلؤ بر ابریشمی

چو شاید که جان‌های ما در دمی

برآید به پیرامن عالمی

جوانی بوَد خوبی آدمی

چو خوبی رود کی بود خرمی‌؟

چراغی که بادی درو دردمی

چه بر طاق ایوان چه زیر زمی

رخ شه برافروخت از خرمی

که صید‌ِ جواب‌ِ خوش است آدمی

خرامنده بر سبزهٔ آن زمی

خیالی نیابد به جز خرمی

فلک تا بوَد نقش‌بند زمی

مبنداد بر تو درِ خرمی

من و تو ز خاکیم و خاک از زمی

همان به که خاکی بود آدمی

تبیره چنان شد در آن خرمی

که آمد به رقص آسمان بر زمی

وگر نی بهاری بدین خرمی

چرا رایگان اوفتد بر زمی‌؟

فرو بسته کاری پیاپی غمی

نه کس غمگساری نه کس همدمی

هوس بین که چندین هزار آدمی

نهند آز در جان و زر در زمی