که چون روی لهراسپ بینم همی

بدل اندر آید مرا زو غمی

که گشتم بر این کوهساران غمی

نبینم پس از تو دگر آدمی

هماورد ما گر بُدی آدمی

از این رزم هرگز که گشتی غمی؟

ز هم بازگشتند هر دو غمی

رسیده به نیروی هر دو کمی

چه سنگین دلند این شگفت آدمی

که از هول آتش نباشد غمی

چه سخت است جان و تن آدمی

که از رنج و سختی نیابد کمی

بپرسید کاندر تن آدمی

چه دیو است چندان که دارد غمی

خجل کرد ما را از آن مردمی

اگرچه نیاید به گنجش کمی

بدین نامهٔ پر دروغ و کمی

همی کرد خواهی تو ما را غمی

گرفته بر او جایگاه آدمی

ز بس چشمه و میوه و خرّمی

چه خواهد چه جوید دگر آدمی

جوانی و کام دل و بی‌غمی

کتایون بدو گفت جز خرمی

نباشد نگر تا نباشی غمی

بدو گفت فردا یکی مردمی

به جای آر کایدر شدستم غمی

دلم زان سبب اندکی شد غمی

که ز آهرمنست این نه از آدمی

سپه گشت با شادی و خرمی

دل بهمن از کارشان شد غمی

بدین نیکویی و بدین خرمی

بدین جای هرگز نبود آدمی

به هر دو سپاه اندر آمد کمی

ز هم بازگشتند هر دو غمی

از آن پس کزو دیده‌ام مردمی

چه باید که او گردد از من غمی

سرشته‌ست این هر دو در آدمی

گهی شادمانی و گاهی غمی

نه تو بنده دوده نیرمی

نه پرورده نامور رستمی