کسی کو نکو نام میرد همی

ز مرگش تأسف خورد عالمی

هرآن می که خوردی کزو در دمی

نباشد به گیتی نشان غمی

یکی خوان من شادمان کن به می

برافروز خوان و بیاشام می

که این کوه نبود بجز آدمی

کجا اصل دارد ز خاک و زمی

تو فرزند بیدار دل رستمی

ز دستان سامی و از نیرمی

که تو پور شیر ژیان رستمی

ز دستان سامی و از نیرمی

زبس دلگشای و ز بس خرمی

شدی زنده زو مرده آدمی

زبس خوب کاری و از مردمی

ز نیکوسگالی و از خرمی

جزیری بدین راه باشد همی

که شیر ژیان نگذرد زان زمی

چه جایست گفتش بدان خرمی

کزو تازه گردد دل آدمی

نه با مردمش یک زمان مردمی

نه از کار خویشش دمی خرمی

همانگه از این گونه آن مردمی

نیاورده در کار مویی کمی

سران همچو اسب و به تن آدمی

دل پهلوان گشت از ایشان غمی

چنان بد که گر سی و چل آدمی

برو بر نشستی نگشتی غمی

تو گویی نبودم به گیتی دمی

ندیدم خوشی من به گیتی همی

رسیدند جایی که از خرمی

ندیده چنان دیده آدمی

به هردو سپاه اندرآمد کمی

زهم بازگشتند هردو غمی

از آن پس کزو دیده ام مردمی

چه باید که او گردد از من غمی

بدین راه هرگز نرفت آدمی

ازین رو ندید است کس خرمی

خروشان بدو گفت کای آدمی

نبینی ازین پس رخ خرمی