برفتند با شادی و خرمی

چو باغ ارم گشت روی زمی

جهان آفریدی بدین خرمی

که از آسمان نیست پیدا زمی

دل شاه نوشین روان شد غمی

برآمیخت اندوه با خرمی

ازو گنج گویا نگیرد کمی

شنودن بود مرد را خرمی

همه راستی و همه مردمی

سرشتت فزونی و دور از کمی

ز جنی سخن گفت وز آدمی

ز گفتار پیغمبر هاشمی

تو فرزند بیداردل رستمی

ز دستان سامی و از نیرمی

زمانی همی داشت تا شد غمی

ز بالا بزد خویشتن بر زمی

برفتند چندانک اندر زمی

ندیدند جایی پی آدمی

ابا خلعت و خوبی و خرمی

تو گفتی همی برنوردد زمی

همان اسبش از تشنگی شد غمی

به نیروی مرد اندر آمد کمی

کی بر تو مرا رحمت آید همی

نخواهم کی آیدت از من غمی

به نزدیک او رفت با خرمی

بسیجید از بهر نا مردمی

که دارای جبار گوید همی

کی در دل میاور تو اکنون غمی

همش هرکسی یابد از آدمی

هم از برگرفتن نگیرد کمی

بزرگی که مانند او بر زمی

به خوبی و دانش نبد آدمی

ز هر جانور پاک وز رستنی

همه هر چه پیدا شود بر زمی

ولیکن چو افتاده شد در زمی

نخستین بود پایه رستنی

به گیتی نشانی نداد آدمی

جزیری بدان خوشی و خرمی

به فرمان من بود روی زمی

دد و مرغ و دیو و پری و آدمی