نهشتش بماند به پیشت دمی

نهد زخم های تو را مرهمی

یلان را چنان پیش او تن همی

که از موم سازی تن آدمی

به رقص اندر از شادی و خرمی

نوا شامیانه سرودی همی

سپاکو که بد جفت چوپان همی

بپرورد آن کودک از مردمی

ازو گشت ایران سراسر غمی

که شد آرز و بزم بودش همی

کله خودها چون سر آدمی

در آن جای چشم و دهان بد همی

شهنشه پذیرفتش از مردمی

نیاوردش اندر نوازش کمی

سخن های پیغمبر هاشمی

پر از خرمی ساخت روی زمی

هوایش موافق بهر آدمی

زمینش سراسر پر از خرمی

«تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی»

همه جان مردم ازو شد غمی

به هر شعبه از ملک آمد کمی

زسامانی و غزنی و دیلمی

ز سلجوق و خوارزمی و فاطمی

بگسترد بر آب فرشی زمی

بر آن آب زد خیمه آدمی

تو چون پادشاهی کنی در زمی

که پرّنده نشناسی از آدمی

بیا ساقی ای مایه خرمی

بیا ای گل گلشن بی‌غمی!

بشوید جهان دست‌، لیک آدمی

همی‌ تا بود جنگ جوید همی

ازین خربزه من ببرّم کمی

به پهنای دینار یا درهمی

نیاساید از برق و طوفان دمی

نه در سور و شادی‌، نه در ماتمی

دهد دخت و دختر ستاند همی

نبیند بر ایشان بچشم کمی

ز وحشت بگردانم ار سر دمی

ز دنبالم آهسته آید همی