کنون رفت و زو نام بد ماند و بس

همی آفرین او نیابد ز کس

شهنشاه بهرام گورست و بس

چنو در زمانه ندانیم کس

هنر نیز ز ایرانیانست و بس

ندارند کرگ ژیان را به کس

به نزدیک شنگل فرستاد کس

چنین گفت کای شاه فریادرس

نماند برین خاک جاوید کس

ز هر بد به یزدان پناهید و بس

ازین پس نخواهم فرستاد کس

بدین جنگ یزدان مرا یار بس

نماند برین خاک جاوید کس

تو را توشه از راستی باد و بس

غو پاسبانان و بانگ جرس

همی‌آمد از دور بر پیش و پس

چنین گفت کاین ایزدی بود و بس

جهان بد سگالد نگوید بکس

ابا او یک انگشتری بود و بس

که ارزش به گیتی ندانست کس

فرستاد کسری به هر جای کس

که داننده‌ای دید و فریادرس

فروغ و بلندی نبودش ز کس

دلفروز و بخشنده او بود و بس

نه آسانیی دید بی رنج کس

که روشن زمانه برینست و بس

به نیک و بد او را بود دست رس

نیازد به کین و به آزرم کس

ز گیتی ندارد کسی رابکس

تو گویی که نوشین روانست و بس

چنان دان که یک سر فریبست و بس

بلندی وپستی نماند بکس

ز گیتی دوچیزیست جاوید بس

دگر هرچ‌باشد نماند به کس

دگر دین یزدان پرستست و بس

به رنج و به گنج و به آزرم کس

نخواهد به تو بد به آزرم کس

به سختی بود یار و فریادرس

چنین پاسخ آورد طلخند پس

به افسون بزرگی نجستست کس