سرای سپنجی نماند به کس

ترا نیکوی باد فریادرس

که اندازهٔ آن ندانست کس

برفتند آن ماندگان زان سپس

بدان چیز کاید مرا دست‌رس

بکوشم بیارم نگویم به کس

که اوراست بر نیکویی دست‌رس

به نیرو نیازش نیاید به کس

همه کردهٔ کردگارست و بس

جزو کرد نتواند این کرده کس

سخنهای دیوانگانست و بس

بدین‌بر نباشد ترا یار کس

جهاندارمان باد فریادرس

که تخت بزرگی نماند به کس

که تخت بزرگی نماند به کس

جهاندار باشد ترا یار بس

برین‌بر یکی خوبی افزای پس

که باشد ز هر درد فریادرس

نخواهیم بر تخت زین تخمه‌کس

ز خاکش به یزدان پناهیم و بس

جز از شهریارش نخوانیم کس

ز گفتارها داد دادیم و بس

بهانه همان شیر جنگیست و بس

ازین پس بزرگی نجویند کس

به پنجم چنین گفت کز رنج کس

نیم شاد تا باشدم دست‌رس

ز گیتی به یزدان پناهید و بس

که دارنده اویست و فریادرس

یک امروز مهمان من باش وبس

وگر یار خواهی بخوانیم کس

نگه کرد باید به روی تو بس

جز او را نمانی ز لشکر به کس

مرا گر همی داد خواهی به کس

همالم گشسپ سوارست و بس

بدو گفت بهرام کاین است و بس

ازو دادجویی نبینند کس

که بهرام را دل به بازیست بس

کسی را ز گیتی ندارد به کس

که گیتی فراوان نماند به کس

بی‌آزاری و داد جویید و بس