به نیکی بود شاه را دست‌رس

به بد روز گیتی نجستست کس

ترا چاره با او مداراست بس

که تاج بزرگی نماند به کس

نبینم همی در جهان یار کس

بجز ایزدم نیست فریادرس

ز خویشان کسی نیست فریادرس

امیدم به پروردگارست و بس

جز از خویشتن را نخواهند بس

کسی را نباشند فریادرس

چو خامش بود جان شرمست و بس

چنو در زمانه ندیدست کس

بخور هرچ داری منه بازپس

تو رنجی چرا ماند باید به کس

به زنار و شماس و روح‌القدس

کزین پس مرا خاک در اندلس

که هرگز بدین شهر نگذشت کس

ترا و سپاه تو دیدیم و بس

نداری تن خویش را رنجه بس

که اندر جهان نیست جاوید کس

بجست آنچ هرگز نجستست کس

سخن ماند ازو اندر آفاق و بس

گرامی یکی دخترش بود و بس

که نشمردی او دختران را به کس

سوی کید هندی فرستیم کس

که دانش پژوهست و فریادرس

ز مهرک یکی دختری ماند و بس

که او را به جهرم ندیدست کس

نرفتند زیشان پس گوی کس

بماندند بر جای ناکام بس

بپرسید موبد ندانست کس

همه خامشی برگزیدند و بس

ز پیوند و خویشان مبر هیچ‌کس

سپاه آنچ من یار دادمت بس

نچستی بداد اندر آزرم کس

چه کهتر چه فرزند فریادرس

ستمدیده را اوست فریادرس

منازید با نازش او به کس

ترا تنگ تابوت بهرست و بس

خورد گنج تو ناسزاوار کس