به دشت آمد از قیروان لشکری

که بگرفت از انبوهشان کشوری

یکی چیز گرد آرد از هر دری

کشد رنج و  آسان خورد دیگری

به هر تخت بر خسروی افسری

سزاوار هر افسری پرگری

ز سوگند و پیمان نگر نگذری

گه داوری راه گژ نسپری

خوی زشت دیوست و نیکو پری

سوی زشتخویی نگر ننگری

درو خوش دو تن راست چون بنگری

به غم نیست این هر دو را رهبری

چو چاره نبد شهری و لشکری

گرفتند زنهار و خواهشگری

یکی دایره ست آبگون چنبری

فراوان درین دایره داوری

پدرت از سپاهان بد آهنگری

نه زیبا بزرگی نه والاسری

شد این داستان بزرگ اسپری

به پیروزی و روز نیک اختری