بیامد زهندو دگر سروری

به زیر اندرش بادپا اشقری

ز چینی و هندی و از بربری

برآراسته خوبی و برتری

نخواهم که جویم ز کس یاوری

جز از تو که چون مهربان مادری

که امشب مرا نزد آن مه بری

به کردار کوته کنی داوری

دلش بود رنجور از آن داوری

کز انگشت بد دور انگشتری

چه شاه و چه شهری و چه لشکری

زمین و زمان را تو چون افسری

نه پرنده مرغ و نه دیو و پری

سزد گر بزودی از او بگذری

ستایش چو کردند و شد اسپری

نشستند گردان به رامشگری

که چون تو گو شیردل مهتری

دلاور سواری و کندآوری

کمی و فزونی و نیک اختری

بلندی و پستی و کندآوری

که گر بس بکوشی و گردآوری

رها بایدت کرده هم بگذری

به فرمان من بود دیو و پری

شگفتی مرا بود و کند آوری

سروشی تو ای ماه رخ یا پری

که دل ها چو جان ها همی پروری

سوی چشمه ساران که در وی پری

نشسته چو بر آسمان مشتری

یکی کار ماندستمان با پری

بساییم دست اندرین داوری

ز دیو و دد و آدمی و پری

ز خورشید تا ذره ای بنگری

پراندیشه گشتم بدین داوری

که با آدمی چون بسازد پری

چنین پاسخ آمد ز هر مهتری

که بود اندر آن انجمن سروری

تو گفتی که ناهید با مشتری

در آن بزمگه بد به خنیاگری

خردمند و گردی و نام آوری

بدین لشکر گشن تو مهتری