تو سازیدی این هفت چرخ روان

ستاره معلق زمین در میان

بَر هر یکی چون سَر مردمان

برو چشم و بینی و گوش و دهان

سپهبد به ملاح گفت این بخوان

چو بر خواند گشتش زریری رخان

یکی گوهر افزود دیگر بدان

که خواندیش دانا شه گوهران

دگر گفت خواهم کز این پهلوان

بود تخمه و نام تا جاودان

یکی مایه ور مرد بازارگان

شد از کاروان دوست با پهلوان

دگر ره برآمد پر از چین رخان

زدش بر سر آن شاخ شاخ استخوان

ولیکن بدان مرد بازارگان

ز نیکی بکن هر چه داری توان

ز منزل به منزل همی شد چنان

دمان و دوان و جهان چون جهان

سواران بریدند برگستوان

فکندند خفتان و خنجر گران

ولیک ار بدی ده تن از مردمان

جدا هر یکی زو به دیگر زبان

به گلرخش روزی سپرده عنان

همی تاخت بر دم گوری دمان

چه مردم که گویا ندارد زبان

چه آراسته پیکر بی روان

تن ما جهانیست کوچک روان

ورا پادشا این گرانمایه جان

همان پوشش است این کفن بی گمان

که هرگز نساید بود جاودان

یکی گوهر افزود دیگر بدان

که خواندیش دانا شه گوهران

به یکجای بودند خوش هر دوان

همه راه هم پرسش و هم عنان

چنینست از دیرباز این جهان

رباینده آن زاین به کین این از آن

سپه پاک با ترگ و خفتان کین 

شب و روز میدار و اسپان به زین

کیی تو که با من بوی همزبان

که نز خیل مردانی و نز زنان