چنین گفت ورقه به سالار شام

که ای داد ده خسرو نیک نام

تو کردی همه مردمیها تمام

جزایت به نیکی دهادا انام

بشد زار آن عاشق مستهام

شد اندر سرای و برآمد به بام

به طب و نجوم اندرون بد تمام

جوان بود و پس «باعلی» او به نام

غراب یمانی بگفت: ای غلام

که بد کرد با ورقه ابن الهمام؟

به نزدیکشان رفت و گفت آن غلام

که ای اهل شامات و جمع کرام

حدیث وی و سر گذشتش تمام

همه بر رسیدند پاک از غلام

بگفت آن یکی هست ما را مقام

بر قصر گلشاه فرخنده نام

رسیدند با شهر هنگام شام

همان قصر گلشاه نادیده کام

دهاد ایزدت مزد ای نیک نام

به گم گشتن ورقه ابن الهمام

ز کارش چو آگاه شد شاه شام

دویدش بر ماه بت کش خرام

همه لشکر شام و سالار شام

ز غم گشته گریان چو گریان غمام

سپردم به یزدان من آن را تمام

که یزدان کند حکم روز قیام

مر آن گورها را بزرگان شام

قبور شهیدانش کردند نام

نماند ایچ کس در همه شهر شام

که نامد بدان جای از خاص و عام

ایا جمع سادات و اهل کرام

از ایدر همی رفت خواهم به شام

خبر شد به ساعت بر شاه شام

که آمد محمد علیه السلام

همی گفت اگر جملگی خاص و عام

جهودان که هستند در شهر شام،

به پیش ملک او ز دعوت تمام

بکردش محمد علیه السلام

جهودان ز شادی شدند شاد کام

مسلمان پاکیزه از خاص و عام