چنان آفریدی که خود خواستی

زمان و زمین را بیاراستی

تو خواهش کن و لابه و راستی

مکوب ایچ گونه در کاستی

پشوتن بگفت آنچ درخواستی

دل من به خوبی بیاراستی

همه راستی کن که از راستی

بپیچد سر از کژی و کاستی

اگر کینه بودت به دل خواستی

پدید آمد از کاستی راستی

نجوید جز از خوبی و راستی

نیارد بداد اندرون کاستی

به شبگیر فرزند را خواستی

همان مادیان را بیاراستی

خرد باید و دانش و راستی

که کژی بکوبد در کاستی

نبینی به جز خوبی و راستی

چو پیچی سر از کژی و کاستی

نسازم جز از خوبی و راستی

نه اندیشم از کژی و کاستی

بپرسید دانایی و راستی

فزونست اگر کمی و کاستی

بجستند هرکس بر و آستی

پدیدار شد کژی و کاستی

بدان ماه گفت از کجا خاستی

که پرغم دلم را بیاراستی

هنرمند را خلعت آراستی

ز گنج آنچ پرمایه‌تر خواستی

سه دیگر که پیدا کنی راستی

بدور افگنی کژی و کاستی

مجوی از دل عامیان راستی

که از جست‌وجو آیدت کاستی

وگر آشتی جوید و راستی

نبینی به دلش اندرون کاستی

همه بردباری کن و راستی

جدا کن ز دل کژی و کاستی

فزایندهٔ دانش و راستی

گزایندهٔ کژی و کاستی

همه ایمنی باید و راستی

نباید به داد اندرون کاستی