گنجور

فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۵

 

این چه تابی است که آن حلقهٔ گیسو داردکه دل هر دو جهان بسته یک مو دارد
نقد یک بوسه به صد جان گران مایه ندادداد از این سنگ که لعلش به ترازو دارد
اهل بینش همه در جلوهٔ او حیراننداین چه معنی است که آن صورت نیکو دارد
مگر از دیدن او دیده بپوشد ورنهکی کسی طاقت […]


متن کامل شعر را ببینید ...

فروغی بسطامی