پاچه پاچه که شیت برف انه برد

جبه برد بربمش میوات

ای برادر سخن عروسی دان

که معین نداشت پوشش و خورد

کرد بسحاق عهده نفقه

کسوه آن حواله با من کرد

اینچنین کارهاش پیش آید

هر کسی را که بخت برکردد

مخقی خورد چشم بر قدمن

نرسانید جامه هموار

همچو ابنای روزگار او نیز

تنک چشمی خویش کرد اظهار

رختت از هر چه هست افزون باد

چارقب را بپادشاهی رخت

کوس اقلیم پنجگانه زدند

بقچه را رخت صندلی دارند

پرده را سر بر آستانه زدند

نقش آماج داشت کمسان دوز

تیرسوزن بر آن نشانه زدند

چو خواهی قبایی که باشد پسند

ز اولای شعرم ستان بندبند

سخنی در لباس می‌گویم

جامه‌تان از گناه می‌شویم

هر متاعی زمعدنی خیزد

قصب از یزد زوده زاسپاهان

همچو چادر سفیدرو باشید

نه سیه جامه همچو چشم آویز