نرسد دست کس به دامن دوست

چاک ناکرده جیب و پیرهنی

آن چنان مست کن مرا از می

که شود صوم من به مستی طی

می به ساغر بریر پی در پی

با دف و عود و به ربط و بانی

خواهم از آنمیی که کرده خدا

وصف او را به لیله الاسری

عارف و عامی از طریق وفا

کرد تفسیر او خدا به خدا

رفته از ما و تو منی و توئی

که یکی کشته ایم و نیست دوئی

کیستی تو همان کسی که منی

کیستم من همان کسم که توئی

هر کسی را که من بدو عدوم

[...]

تا از آن شاخ تازه بریانی

میوه های لطیف و تریابی

سوی آب حیات بردم پی

و من الماء کل شی حی

آفتاب از کدام سمت دمید

که تو امروز یاد ما کردی

قلم پا به اختیار تو بود

یا ز سهوالقلم خطا کردی

شب مگر خواب تازه دیدی تو

که سحر یاد آشنا کردی

ای بسا آرزوت می مُردم

خوب شد آمدی، صفا کردی

آفتاب از کدام سمت دمید

که تو امروز یاد ما کردی؟

قلم پا به اختیار تو نبود

یا ز سهوالقلم خطا کردی؟

بی وفایی مگر چه عیبی داشت

که پشیمان شدی وفا کردی؟

هیچ دیدی که اندرین مدت

از فراقت به ما چه ها کردی؟

دست بردار از دلم ای شاه

که تو این مُلک را گدا کردی

چند روزی ز مردم موذی

دور باشیم ما به فیروزی

زآب حیوانش حی شود لاشی

و من الماء کل شیئی حی

مژده کامروز شد پذیرفته

دعوت ما ز حضرت باری

قوه‌ای هست فوق جمله قوی

منقسم در تمامت اشیا

کنی -‌ار بگذری ازاین پستی -

ای بسا عیش و ای بسا مستی