صورت ما چو جام و معنی می

باطنا نائیست و ظاهر نی

ازوجودش وجود ما موجود

بی وجودش وجود ما لاشی

مطلب خود ز خود طلب میکن

[...]

هرکه از خویشتن شود یکتا

ره برد در حریم او ادنی

گر کسی نور حق عیان بیند

دیده از دیدنش شود بینا

جمله او گشت و از خودی برخاست

[...]

داروی ناصحان مگردان قی

اره بر پای خود منه هی هی

به قناعت کسی که شاد بود

تا بود محتشم نهاد بود

وانکه با آرزو کند خویشی

افتد از خواجگی به درویشی

تو نه ای زآب و خاک از نوری

بچه ناز پرور حوری

گر بعقباست جنت موعود

تو بدنیا بهشت موعودی

زآن لب پرنمک خبر دارد

[...]

ز آنکه هرجا دوئی بود درشیء

متخلل بود در او جزوی

دو گزک بوریا و پوستکی

دلکی پر ز درد و دوستکی

این قدر بس بود جمالی را

عاشق رند لاابالی را

صورت ما چو جام و معنی می

باطناً نایی است و ظاهر نی

از وجودش وجود ما موجود

بی وجودش وجود ما لاشی

مطلب خود ز خود طلب می‌کن

[...]

تو به علم آن و من به عیب همان

رد مکن آنچه خود پسندیدی

لَیْسَ فی الکائناتِ غَیْرَکَ شَیء

اَنْتَ شَمْسُ الضُّحَی وَغَیْرَکَ فَی

او همی شد سواره اندر ری

از مریدان صدش فزون در پی

ای که پا می‌نهی به راه طلب

گر ز بد بگذری نکو گردی

مرکبِ سعی خویش را می‌ران

تا به جایی که جمله او گردی

بوالفضولی سؤال کرد از وی

چیست این خانهٔ شش بَدَست و سه پی

هیچ نادیده عالم معنی

معرفت را چرا کنی دعوی

عقل عاجز شود که لا اُحصی

نطق اَبْکَم شود که لاأَدْرِی

تا تویی در میانه خالی نیست

چهرهٔ وحدت از غبار شکی

گر حجاب خودی براندازی

عشق و معشوق و عاشق است یکی

باتوام لیک از تو بی خبرم

چون در آیینهٔ چشم بی بصری

وقت آن رند لاابالی خوش

که بجز دوست نیستش هوسی